ویدئوکراسی

در کشوری که زیبایی ظاهری یک سرگرمی ملی است، نخست‌وزیر سیلویو برلوسکونی استاد دستکاری رسانه‌هاست. او با کمک امپراتوری مدیاسِت خود به مقام سیاسی برتر رسیده و اکنون 90٪ از کانال‌های تلویزیونی ایتالیا، از جمله شبکه دولتی RAI را کنترل می‌کند. به نظر می‌رسد که کمیت با کیفیت برابر نیست. با تغذیه از برنامه‌های رقص نیمه‌برهنه، مسابقات بی‌معنی و برنامه‌های واقعیت‌نمایی که بر اساس مضامین مضحک ساخته شده‌اند، آیا تعجبی دارد که ایتالیایی‌ها به ملتی تشنه شهرت تبدیل می‌شوند؟