خط داستانی
«بوروتو: جسم در لبه بحران» نگارهای تصویری با حضور چهرههای برجسته رقص بودو، در مکانی در ژاپن فیلمبرداری شده است. بودو که اغلب به عنوان معادل ژاپنی رقص مدرن دانسته میشود، در واقع بیارتباط با اصول عقلانی مدرنیسم است. بودو تئاتری از بهدست آوردن تجربههای شخصی رقاص در مرکز صحنه است. با بازتعریف پیوند باستانی ژاپن میان رقص، موسیقی و ماسکها و یادآوری رقصهای مرده بودایی روستایی ژاپن، بودو ترکیبی از نمایش سنتی را دربر میگیرد. در عین حال، حرکتی است از مقاومت در برابر واگذاری فرهنگ سنتی به جامعه مصرفگرای فاقد انتظام.
