جیمی

در آبان ۱۳۲۷ جیمز بالدوین نیویورک را ترک کرد و با کمک بورسیه به پاریس رفت. این نویسنده بیست و چهار ساله بیشتر دههٔ بعد را در آن شهر گذراند تا از نژادپرستی امریکایی و انزوای اجتماعی خود فرار کند و در محلهٔ الجزایری ها و جامعهٔ هنرمندان ساحل چپ در سنت ژرمن دو پریس جای گیرد و نخستین کتاب هایش را بنویسد. در نخستین اثر بلند او عکاس و فیلمساز یاشاعدای اوونز تجارب نخست بالدوین در پاریس را به‌صورت نمادین به تصویر می‌کشد. با فیلمبرداری سیاه و سفید روی فیلم ۱۶ میلی‌متری، اوونز حسی ذهنی از شگفتی و آزادی به بیننده منتقل می‌کند در حالی که بالدوین محیط جدید را تماشا می‌کند و تجربهٔ فردیت و رهایی جنسی تازه‌ یافته را تجربه می‌کند. اثری پرشور با موسیقی متن غنی از پکو آندریو؛ جیمی نقاشی از هنرمند که با جهان دوباره ارتباط پیدا می‌کند.