ثْرِلو

ثْرِلو یتیم است. حالا که بزرگ شده، به عنوان چوپان گوسفند در روستا زندگی می‌کند. او دمِ اسبی بزرگی دارد و به همین دلیل مردم به او می‌گویند «دمِ اسبی»، زیرا در واقع هیچکس نام واقعی‌اش را به یاد ندارد. ثْرِلو حافظه‌ای شگفت‌آور دارد؛ بسیاری چیزها را به خاطر می‌آورد، جز نام خودش را. اکنون در آستانه چهل سالگی است و هنوز نخستین همسر خود را نیافته است. به شهر می‌رود تا از عکسی برای کارت هویتش بگیرد. در مغازه آرایشگاه با دختری روبه‌رو می‌شود که مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. او برای یافتن خویشتن واقعی‌اش سفر می‌کند، گوسفندانش و کسانی را که به او سپرده‌اند می‌فروشد تا با آن دختر به دنیا برود و در نهایت با فریب و خیانت او مواجه می‌شود. به طرز طنزآمیزی، در سفر خود برای کشف هویت، ثْرِلو حس خود را از دست می‌دهد و وقتی در آینه می‌بیند دم اسبی‌اش بریده شده و او تبدیل به مردی با گذشته قابل شناسایی نیست، دیگر خود را به عنوان مردی با هویتی قابل شناخت نمی‌بیند.